Nemrut Daginin eteklerinde verilen yasam kavgasi, öylesine acimasiz ve öylesine zorlu sartlar altinda sürüyordu ki, ilkbaharda acan kar cicekleri bile solmus, yerlerini kar tanelerine birakmisti. Doga, bütün hircinligiyla, metrelerce yagan kar ve firtinanin acimasizligiyla, Nemrutun eteklerinde yasama tutunmaya calisan insanlara karsi tüm siddetiyle direniyordu.
Günler gecti, sonbahar kisa döndü. Cicekler soldu, yapraklar bir bir sararip döküldü. Nemrut Daginin üzerindeki o güzelim cicekler yok oldu; yerini yavas yavas yagan kar taneleri aldi. Kis yüzünü göstermisti artik. Gitme zamani gelmisti. Nemruta veda etmek gerekiyordu. Ama doga izin vermedi. Öylesine siddetli bir kar ve kiyamet koptu ki, gitmek mümkün olmadi. Göcebe cadirlari yerlerinde kala kaldi. Artik güneye, Toroslara gitmek gerekiyordu. Herkes sabirsizlikla firtinanin dinmesini, günesin yeniden yüzünü göstermesini bekliyordu. Kuslar özgürce kanat cirpsin, toprak yeniden filiz versin, kekik kokusu dört bir yani sarsin, günes bütün sicakligiyla dünyayi isitsin istiyorlardi.
Ama henüz kis mevsimi hüküm sürüyordu.