Bildigim tek sey, su an ucurumun tam kenarinda oldugum. Ne dayanacak dermanim var artik ne de umudum
Simdi devrilmis bir agac misali bu alt daminda yavas yavas cürüyorum Kim bilir yasadigim her sey baskalarinin da yasamasi icin hazirlanmis kadim bir oyunun gizli parcalari. Belki gizli bir anlasma. Digerleri arasinda varilan gizli bir mutabakat. Bunu simdilerde yavas yavas ancak anlayabiliyorum. Iste yine o kisneme sesi Ruhumu bicmeye calisan bir tirpan gibi köyün sokaklarinda savruluyor, onu da duyuyorum. Benim icin geldigini biliyorum Bir kumasi yirtmak icin iki el gereklidir. Bir insan icinse sadece insan...
Insan, kendi secimleriyle degil; o secimleri kacinilmaz kilan iktidarin insanda biraktigi izlerle yipranir. Her cagin, her toplumun ve her insanin, insanda biraktigi izler vardir. Kimi topraga düser kimi iliskilere kimi hafizaya; kimi ise insanin icine yerlesir. Asil yikim da cogu zaman orada baslar. Iste en derin yirtik, tam da orada acilir.
Yirtik, savasin gölgesinde gecen bir hikaye anlatmiyor yalnizca. Insanin, kendi varligini koruyabilmek icin verdigi kararlar sonucunda ortaya cikan gerilimlerle giristigi mücadelesini anlatiyor. Okuyucu, iktidarin, toplumsal baskinin ve korkunun görünmez agi icinde sikisan bir hayatin giderek bütünlügünü kaybedisini izlerken, sonunda tek bir insanin degil bütün bir insanligin alegorik kirilganligiyla yüzlesiyor. Cünkü bazi yirtiklar kumasta acilmaz. Ve her yirtik görebilen icin bir iz birakir...