Ben bir ses olmak istemedim. Ben, duyulmayan sesleri duyurmak istedim. Ben bir hikâye anlatmak istemedim. Ben, herkesin içinde sakladigi o hikâyeyi ortaya çikarmak istedim. Bu kitap, kalbimde yillarca tasinan sessiz dualarin, gözyaslarinin, eksiklerin, bekleyislerin yaziya dökülmüs halidir.

Hayatim boyunca eksik olan ne varsa, bir baskasinin tamami olabilmek için yola çiktim. Aileler sabah çocuklarini okula gönderirken, ben sadece camdan bakabildim. Onlar sofralarinda kalabalikken, ben hep içimden çogaldim.

Ama içimde hiç eksilmeyen bir sey vardi: Umut. Iste bu yüzden önce bir kitap olmak istedim. Çünkü kelimeler sessizlerin çigligidir. Çünkü bu kitap, yalniz olmadiginizi size hatirlatmak için var.

Bu kitabi elinize aldiginizda, sadece bir kadinin kaleme aldigi cümleleri okumuyorsunuz. Bir annenin duasini okuyorsunuz. Bir babanin omuzlarindaki sorumlulugu, bir çocugun sessizce kurdugu hayali... Kimi zaman kendi kizinizi okuyacaksiniz bu satirlarda, kimi zaman annenizi.

Belki ablanizin kaderini, belki de hiç konusulmayan o "teyze" hikâyesini ve belki ilk kez fark edeceksiniz; "Bu kadin benim" diyeceksiniz.

Bu kitap, sadece okunmak için degil, yasanmak için yazildi. Bu kitap, sadece satilmak için degil, paylasilmak için yazildi. Bu kitap, sadece raflarda durmak için degil, yetimlerin odasinda umut, kimsesizlerin yastiginda huzur, yaslilarin sessizliginde bir selam olmak için yazildi.

Okudugunuz her satir, bir evin duvarina renk olacak. Bir annenin duasina eslik edecek. Bir çocugun gözyasini silecek. Bu kitapla birlikte sadece bir hikâye okumayacaksiniz. Bir hayati hissedeceksiniz.

Ben sizden biriyim. Ben sizin dualarinizla yazildim. Ve belki, ikinci kitabimda sizin sesiniz olacak baslik. Belki sizin hikâyeniz yazilacak, sizin sözünüzle baslayacak. O yüzden bu kitap bitince lütfen susmayin. Ses olun, yorum olun, dua olun. Çünkü bu kitap, "ben" degil, "biz" kitabidir. Ve bu yolculukta hep birlikteyiz. Hayalimdeki ev; hepimizin evi.

Hos geldiniz...

Nura Asilova