Szwajcarska konstytucja federalna z 1848 r. oddäa zarz¿dzanie polityk¿ zagraniczn¿ w r¿ce Rady Federalnej. Za stosunki zagraniczne nie odpowiadäy ju¿ szwajcarskie kantony, ale nowo utworzona siedmioosobowa Rada Federalna. W jej centrum znajdowä si¿ Prezydent Konfederacji, który by¿ wybierany na okres jednego roku i by¿ równie¿ odpowiedzialny za polityk¿ zagraniczn¿. Zgodnie z postanowieniami Kongresu Wiede¿skiego z 1815 r., opieräa si¿ ona na dwóch filarach: niepodleg¿o¿ci i neutralno¿ci. Od pierwszego posiedzenia w dniu 24 listopada 1848 r. Rada Federalna musiäa zajmowä si¿ stosunkami zagranicznymi. M¿ode pästwo federalne by¿o regularnie zagro¿one przez ró¿ne pästwa, a jedynie Wielka Brytania okazäa si¿ wiarygodnym przyjacielem, w przeciwie¿stwie do Francji, która lekcewäy¿a Szwajcari¿ przy ró¿nych okazjach pod rz¿dami cesarza Napoleona III. Badanie skoncentrowane na aktorze próbowäo przedstawi¿ dziäania ró¿nych aktorów na podstawie ró¿nych wydarze¿, takich jak handel sabaudzki w latach 1859/60. Ujawni¿o to zmian¿ w stosunkach zagranicznych, a Szwajcaria stäa si¿ trzecim filarem udanego mi¿dzynarodowego zaangäowania w dziedzinie humanitarnej.